Film: Passengers

*Geen Spoilers *

Gister, uitgeput van mijn eerste voetbalwedstrijd in tijden, besloot ik een lekker warm bad te nemen. Met mijn telefoon en Kodi bij de hand besloot ik Passengers maar eens te gaan kijken. Nog altijd een beetje onder de indruk van The Arrival, waar ik nog steeds geen mening over heb kunnen vormen, had ik zin in het zelfde genre. Ik denk overigens dat ik die film nog maar eens ga bekijken aangezien je pas op het einde weet waarnaar je gekeken hebt. Iets waar ik ontzettend van houd overigens.

Net als The Arrival keek ook Passengers lekker weg. Een goed onderbouwde verhaallijn zorgt ervoor dat je naarmate de film vordert steeds meer te weten komt over het gehele verhaal. Ondanks dat er eigenlijk maar 2 échte personages in het verhaal voorkomen kom je verrassend weinig over ze te weten en wordt vooral het “grote plaatje” belicht.

De emoties van de personages worden wel goed overgebracht waardoor je met ze meeleeft en meedenkt en de beweegredenen voor bepaalde acties kunt begrijpen. Hun achtergronden laten ze een beetje aan je fantasie over. Er komen geen hele verhalen over het verleden naar voren. Wel wat teksten die Aurora heeft geschreven en ze vertelt wat over haar vader. Van Jim weet je echter bijna niets.

Het verhaal in een notendop gaat over Jim die 90 jaar te vroeg wakker wordt in een ruimteschip met 5000 passagiers (Passengers) en een paar honderd bemanningsleden. Het schip is onderweg naar een “nieuwe aarde”. Deze reis duurt 120 jaar en de passagiers horen 4 maanden van te voren wakker te worden. Hij gaat op verkenning door het schip maar voelt zich al snel eenzaam. Door verschillende oorzaken worden er nog meer passagiers wakker (waaronder, en vooral, Aurora) en blijkt het ruimteschip op “instorten” te staan. Het is aan Jim en Aurora het schip en alle passagiers te redden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *